VIP Forums Muzblog Chat Games Gallery. Форум, муздневники, чат, игры, галлерея.

Амиго · 25 Jan 07, 13:10

ԹԵՊԵՏԵՎ ԲԱԽՏԸ ՄԵԶ ՇԱՏ ՀԱՐՎԱԾԵՑ

Թեպետև բախտը մեզ շատ հարվածեց
Երկար դարերով, ահեղ հարվածով,
Թեպետև էսպես ցրվեց, տարածեց,
Ձգեց հողեհող, փռեց ծովեծով,

Վկա է սակայն բովանդակ երկիր,
Որ մենք կարեվեր ապրում ենք կրկին,
Եվ ուր հասնում է հայ գիրքն ու գիր՝
Կենդանի է դեռ հայության ոգին:

Եվ թարմ աղմուկով մանկունք մեր մատաղ
Առաջ են խաղում լուսավոր տենչով,
Եվ թնդում են դեռ հայ երգն ու տաղ
Հարազատ լեզվով, հայրենի շնչով:

Եվ իր փլատակ տների տակից
Ելնում է ահա հզոր ժողովուրդ
Իր վեհ ճակատին տանջանք ու թախիծ,
Խորունկ հայացքում մեծ կյանքի խորհուրդ:

Ո՜վ դուք սրբազան Մասիս, Արագած,
Էդ ձեր երկնամուխ գոհար թագերով,
Եվ որ նրանցից վերև խոյացած
Փայլատակում եք լույս-պսակներով՝

Սահակ ու Մեսրոպ, և շատ պանծալիք,
Որ լցրեցիք հայոց աշխարհքն ու սրտեր
Լուսավոր կյանքի սիրով երջանիկ
Ու ձգտում տվիք՝ձգտել դեպի վեր:

Քանի որ դուք կաք, քանի կմնաք,
Հոյակապ սյուներ հայության ոգու,
Մենք միշտ անսասան առաջ պիտ գնանք,
Ինչքան մեր ճամփան լինի ահարկու:

Амиго · 25 Jan 07, 13:11

ՇՈՒՆՆ ՈՒ ԿԱՏՈՒՆ

Ժամանակով կատուն ճոն էր,
Շունն էլ գլխին գդակ չուներ,
Միայն, գիտեմ ոչ` որդիանց որդի,
Ճանկել էր մի գառան մորթի:
Եկավ մի օր, ձմեռնամտին,
Կատվի կուշտը տարավ մորթին:
-Բարի աջողում, ուստա Փիսո,
Գլուխս մրսեց, ի սեր աստծո,
Առ էս մորթին ու ինձ համար
Մի գդակ կարի գլխիս համար:
Վարձիդ համար միամիտ մնա,
Համա-համա շատ չուշանա:
-Աչքիս վրա, քեռի Քուչի,
Մի գդակ ա, հո մի քո՞ւրք չի,
Քու թանկագին խաթեր համար
Ուրբաթ օրը համեցեք տար:
Փողի մասին ավելորդ է,
Մեր մեջ խոսելն էլ ամոթ է.
Ի՞նչ մեծ բան է, տո՛, հեր օրհնած,
Միա՛յն, միա՛յն մի գդակի վարձ:
Ուրբաթ օրը քեռի Քուչին`
Ուստից առաջ` բաց-բաց կուճին
Թափ-թափ տալով` ծանր ու մեծ,
Ուստա Կատվի շեմքին կանգնեց.
-Ուստեն ո՞ւր ա... փափախս ո՞ւր ա...
-ՄԻ քիչ կացի, հրես կերևա:
Ուստեն եկավ քուրքը հագին,
Շանը տեսավ, բեղի տակին
Իրեն-իրեն քիչ փնթփնթաց,
Ու մուշտարու վրա թնդաց.
-Ցուրտը տարա՞վ... վա՛հ, տնաշեն,
Չես թող անում մի շունչ քաշեն.
Հեշտ բան հո իչ, հլա նոր եմ
Ցրցամ տվել, թե որ կարեմ:
-Դե հեր օրհնած, էտենց ասա,
Էդ բարկանա՞լդ ընչիս ա:
Փող եմ տվել, շուտով կարի,
Թե չէ` ասա՛ էգուց արի:
Համ ասում ես, համ չես կարում
Համ խոսում ես, վրես գոռում,
Հա՛մ, հա՛մ, հա՛մ, հա՛մ,
Քանի՞, ախպեր, գնամ ու գամ...
Ասավ Քուչին ու նեղացած
Վերադարձավ գլուխը բաց:
Մին էլ եկավ, դարձյալ չկար.
Էս անգամը դիպան իրար.
Էլ անպատիվ, անկարգ խոսքեր,
Էլ հին ու նո՛ր, էլ հեր ու մե՛ր,
Էլ գող Փիսո՛, էլ քաչալ Շո՛ւն...
Բանըը հասավ դիվանբաշուն:
Շունը մինչև գնաց, եկավ,
Ուստա Կատուն կոտրն ընկավ,
Գլուխն առավ ու մի գիշեր
Հա՜յդե, կորավ, էն կորչիլն էր...
Էն օրվանից մինչև օրս էլ
Շունն էս բանը չի մոռացել,
Իր մտքումը դեռ պահում է,
Որտեղ Կատվին պատահում է,
Վեր է թռչում, վրա վազում,
Իրեն մորթին հետ է ուզում.
Իսկ սևերես Կատուն կհանկարծ
Ետ է դառնում ու բարկացած
Փը՜շտացնում է, մթամ նոր եմ
Ցրցամ տվել, թե որ կարեմ:

Амиго · 25 Jan 07, 13:12

ՀՐԱԺԵՇՏ

Այստեղ ահա կըբաժանվենք.
Մնաս բարյավ, սիրելի.
Այսպես ես չեմ ցավել երբեք
Դառնությունով սիրտս լի

Այստեղ ահա քեզ թողնում եմ
Եվ չգիտեմ, ուր կերթաս.
Կասկածներից ես դողում եմ...
Թող պահպանե քեզ աստված

Ա՛խ, առանց քեզ տխուր կյանքիս,
Օրը տարի կդառնա,
Բայց ուր լինիս, դարձյալ հոգիս
Շուրջդ պիտի թրթռա

Մնաս բարյավ, բայց միշտ հիշիր,
Որ քեզ շատ եմ կարոտել.
Եվ տեսության ժամի համար
Չըմոռանաս աղոթել

Амиго · 25 Jan 07, 13:13

ՄՈՌԱՑՎԱԾ ՍԵՐ

Սիրում էի երբեմըն քեզ...
Այժըմ ևս տակավին
Իմ սրտումը դու ապրում ես,
Բայց ոչ ուժով քո նախկին

Առաջ հընչում էիր մաքուր,
Որպես աղոթք իմ հոգում,
Որպես սիրո նախանձ և հուր՝
Տաք արյունս բորբոքում

Այժմ՝ որպես վաղուց մեռած
Բարեկամի հիշատակ,
Կամ մանկության օրով սիրած
Մի հին երգի եղանակ...

Քո անունըդ այժմ տալիս,
Էլ «հոգյակ» չեմ ես ասում,
Չեմ աշխատում քուն մտնելիս,
Որ քեզ տեսնեմ երազում

Բայց զարմանքով երբեմնապես,
Մտածում եմ ակամա,
Ինչո՞ւ էլ դու սիրելի չես,
Ինչո՞ւ ես քեզ մոռացա...

Амиго · 25 Jan 07, 13:15

ՏՐՏՈՒՆՋ

Օրերս անպըտուղ, տըխուր, ձանձրալի,
Ու գընում եմ ես ունայն տըրտունջով
Իմ սիրած մարդկանց, իմ լավ հույսերի
Գերեզմանների շարքերի միջով:

Թաղել եմ նըրանց: Տխուր է ճամփան:
Եվ իմ հայրենի աշխարհում օտար,
Օտար ու մենակ անցվորի նըման,
Որ չունի ընկեր, ոչ տեղ ու դադար:

Օտար են շուրջըդ ու չեն հասկանում
Ոմանք քո վիշտը, ոմանք քո լեզուն,
Անտարբեր գալիք երջանիկ օրին,
Չըգիտեն նըրա կարոտը անքուն...

Չընչի՜ն մարդուկներ, լըրբորեն հանգիստ
Անսիրտ, փոքրոգի, գըծուծ ու կոպիտ.
Մեռնում են, մարում նըրանց հայացքից
Ե՛վ հոգու ձըգտում, և՛ սըրտի ժըպիտ:

Էլ ո՞ւմ առաջին սիրտըդ բաց անես,
Ո՞ւմ համար երգես սըրտալի երգեր,
Ո՞ր չըքին սիրես, կյանքըդ նվիրես,
էլ ի՞նչպես ապրես անսեր, անընկեր...

Եվ օրերս այսպես տըխուր, ձանձրալի,
Ու գընում եմ ես ունայն տըրտունջով
Իմ սիրած մարդկանց, իմ լավ հույսերի
Գերեգմանների շարքերի միջով:

Амиго · 25 Jan 07, 13:17

ԱԽԹԱՄԱՐ

Ծիծաղախիտ Վանա ծովի
Փոքրիկ գյուղից առափնյա,
Ծովն է մըտնում գաղտագողի
Ամեն գիշեր մի տըղա:

Ծովն է մըտնում առանց նավակ,
Բազուկներով առնացի
Ջուրը ճողփում, լող է տալի
Դեպի կըղզին դիմացի:

Խավար կըղզուց պարզ ու պայծառ
Մի լույս կանչում է նըրան,
Մի վառ փարոս նըրա համար,
Չըմոլորի իր ճամփան:

Սիրուն Թամարն ամեն գիշեր
Այնտեղ կըրակ է անում,
Եվ ըսպասում է անհամբեր
Այնտեղ` մոտիկ դարանում:

Ծըփում ծովն ալեծածան,
Ծըփում է սիրտը տըղի.
Գոռում է ծովն ահեղաձայն,
Նա կըռվում է կատաղի:

Եվ Թամարը սըրտատըրոփ
Արդեն լըսում է մոտիկ
Ջըրի ճողփյուն, ու ողջ մարմնով
Սիրուց այրվում է սաստիկ:

Լըռեց: Ծովի խավար ափին
Կանգնեց սեւ-սեւ մի ըստվեր...
Ահա եւ նա... իրար գըտան...
Կասկածավո՜ր լուռ գիշեր...

Միայն ալիքը Վանա ծովի
Մեղմ դիպչում են ափերին,
Հըրհըրելով հեռանում են
Շըշունջներով անմեկին:

Նըրանք ասես փըսփըսում են...
Ու աստղերը կամարից
Ակնարկելով բամբասում են
Լիրբ, անամոթ Թամարից...

Բամբասում են կուսի սըրտում...
Ժամ է արդեն... ու կըրկին
Մինն ալեկոծ ծովն է մըտնում,
Մյուսն աղոթում եզերքին...

«Ո՞վ է ջահել էն խիզախը,
Որ հենց հարբած իր սիրով,
Սըրտից հանած ահն ու վախը
Ծովն անցնում է գիշերով:

Ծովն անցնում է մյուս ափերից
Մեր Թամարին համբուրում...
Աղջի՞կ խըլի նա մեր ձեռի՜ց...
Ի՞նչի տեղ է մեզ դընում...»

Էսպես ասին վիրավորված
Կըղզու միջի ջահելներ
Ու Թամարի ձեռքով վառած
Լույսը հանգցրին մի գիշեր:

Մոլորվեցավ խավար ծովում
Լողորդ տըղան սիրահար,
Ու բերում է հողմը, բերո՜ւմ
Հառաչանքներն՝ «Ա՜խ, Թամա՜ր...»

Մոտ է ձայնը. խոլ խավարում,
Ժայռերի տակ սեպացած,
Ուր ամեհի ծովն է գոռում,
Մերթ կորչում է խլացած,
Ու մերթ լըսվում ուժասպառ.
«Ա՜խ, Թամա՜ր...»

Առավոտյան ծովը ծըփաց,
Ափը ձըգեց մի դիակ,
Նըրա շուրթին, պաղ, կարկամած,
Ասես մեռած ժամանակ
Սառել էին երկու բառ.
«Ա՜խ, Թամա՜ր...»

Այն օրվանից սըրա համար
Կըղզին կոչվեց Ախթամար:

Амиго · 25 Jan 07, 13:17

ՄԵՐ ՈՒԽՏԸ

Մենք ուխտ ունենք՝ միշտ դեպի լույս,
Ու գընում ենք մեր ճամփով,
Մըրրիկներով պատած անհույս,
Սև խավարով, մութ ամպով:

Մենք անցել ենք արյան ծովեր,
Սուր ենք տեսել ու կըրակ,
Մեր ճակատը դեմ ենք արել
Մըրրիկներին հակառակ:

Ու թեպետև պատառ-պատառ
Մեր դըրոշը սըրբազան,
Ու մենք չունենք տեղ ու դադար՝
Երկրից երկիր ցիրուցան:

Բայց գընում ենք մենք անվեհեր
Զարկերի տակ չար բախտի,
Մեր աչքերը միշտ դեպի վեր՝
Դեպի լույսը մեր ուխտի:

Today's Posts
Last two days	Last 3 days
Last week	Today's Posts LIFE

25 Jan 07, 13:10	#1 (permalink)
Амиго Top VIP VIP Ultra Club Join Date: Nov 2006 Posts: 27,662 Rep Power: 47	ԹԵՊԵՏԵՎ ԲԱԽՏԸ ՄԵԶ ՇԱՏ ՀԱՐՎԱԾԵՑ Թեպետև բախտը մեզ շատ հարվածեց Երկար դարերով, ահեղ հարվածով, Թեպետև էսպես ցրվեց, տարածեց, Ձգեց հողեհող, փռեց ծովեծով, Վկա է սակայն բովանդակ երկիր, Որ մենք կարեվեր ապրում ենք կրկին, Եվ ուր հասնում է հայ գիրքն ու գիր՝ Կենդանի է դեռ հայության ոգին: Եվ թարմ աղմուկով մանկունք մեր մատաղ Առաջ են խաղում լուսավոր տենչով, Եվ թնդում են դեռ հայ երգն ու տաղ Հարազատ լեզվով, հայրենի շնչով: Եվ իր փլատակ տների տակից Ելնում է ահա հզոր ժողովուրդ Իր վեհ ճակատին տանջանք ու թախիծ, Խորունկ հայացքում մեծ կյանքի խորհուրդ: Ո՜վ դուք սրբազան Մասիս, Արագած, Էդ ձեր երկնամուխ գոհար թագերով, Եվ որ նրանցից վերև խոյացած Փայլատակում եք լույս-պսակներով՝ Սահակ ու Մեսրոպ, և շատ պանծալիք, Որ լցրեցիք հայոց աշխարհքն ու սրտեր Լուսավոր կյանքի սիրով երջանիկ Ու ձգտում տվիք՝ձգտել դեպի վեր: Քանի որ դուք կաք, քանի կմնաք, Հոյակապ սյուներ հայության ոգու, Մենք միշտ անսասան առաջ պիտ գնանք, Ինչքան մեր ճամփան լինի ահարկու:
	__________________ Бог мой, как велико созвездие храбрецов на небосклоне нашей истории. И как ослепительно их сияние. Увенчаны все, у всех есть шрамы славы. В зрачках у них молнии, гнев, горечь. Не осталось, почти не осталось в мире рода, который бы не узнал силу нашей руки. Г. Нждеh Judica, Domine, nocentes me: expugna impugnantes me. Confundantur et revereantur quaerentes animam meam.

25 Jan 07, 13:11	#2 (permalink)
Амиго Top VIP VIP Ultra Club Join Date: Nov 2006 Posts: 27,662 Rep Power: 47	ՇՈՒՆՆ ՈՒ ԿԱՏՈՒՆ Ժամանակով կատուն ճոն էր, Շունն էլ գլխին գդակ չուներ, Միայն, գիտեմ ոչ` որդիանց որդի, Ճանկել էր մի գառան մորթի: Եկավ մի օր, ձմեռնամտին, Կատվի կուշտը տարավ մորթին: -Բարի աջողում, ուստա Փիսո, Գլուխս մրսեց, ի սեր աստծո, Առ էս մորթին ու ինձ համար Մի գդակ կարի գլխիս համար: Վարձիդ համար միամիտ մնա, Համա-համա շատ չուշանա: -Աչքիս վրա, քեռի Քուչի, Մի գդակ ա, հո մի քո՞ւրք չի, Քու թանկագին խաթեր համար Ուրբաթ օրը համեցեք տար: Փողի մասին ավելորդ է, Մեր մեջ խոսելն էլ ամոթ է. Ի՞նչ մեծ բան է, տո՛, հեր օրհնած, Միա՛յն, միա՛յն մի գդակի վարձ: Ուրբաթ օրը քեռի Քուչին` Ուստից առաջ` բաց-բաց կուճին Թափ-թափ տալով` ծանր ու մեծ, Ուստա Կատվի շեմքին կանգնեց. -Ուստեն ո՞ւր ա... փափախս ո՞ւր ա... -ՄԻ քիչ կացի, հրես կերևա: Ուստեն եկավ քուրքը հագին, Շանը տեսավ, բեղի տակին Իրեն-իրեն քիչ փնթփնթաց, Ու մուշտարու վրա թնդաց. -Ցուրտը տարա՞վ... վա՛հ, տնաշեն, Չես թող անում մի շունչ քաշեն. Հեշտ բան հո իչ, հլա նոր եմ Ցրցամ տվել, թե որ կարեմ: -Դե հեր օրհնած, էտենց ասա, Էդ բարկանա՞լդ ընչիս ա: Փող եմ տվել, շուտով կարի, Թե չէ` ասա՛ էգուց արի: Համ ասում ես, համ չես կարում Համ խոսում ես, վրես գոռում, Հա՛մ, հա՛մ, հա՛մ, հա՛մ, Քանի՞, ախպեր, գնամ ու գամ... Ասավ Քուչին ու նեղացած Վերադարձավ գլուխը բաց: Մին էլ եկավ, դարձյալ չկար. Էս անգամը դիպան իրար. Էլ անպատիվ, անկարգ խոսքեր, Էլ հին ու նո՛ր, էլ հեր ու մե՛ր, Էլ գող Փիսո՛, էլ քաչալ Շո՛ւն... Բանըը հասավ դիվանբաշուն: Շունը մինչև գնաց, եկավ, Ուստա Կատուն կոտրն ընկավ, Գլուխն առավ ու մի գիշեր Հա՜յդե, կորավ, էն կորչիլն էր... Էն օրվանից մինչև օրս էլ Շունն էս բանը չի մոռացել, Իր մտքումը դեռ պահում է, Որտեղ Կատվին պատահում է, Վեր է թռչում, վրա վազում, Իրեն մորթին հետ է ուզում. Իսկ սևերես Կատուն կհանկարծ Ետ է դառնում ու բարկացած Փը՜շտացնում է, մթամ նոր եմ Ցրցամ տվել, թե որ կարեմ:
	__________________ Бог мой, как велико созвездие храбрецов на небосклоне нашей истории. И как ослепительно их сияние. Увенчаны все, у всех есть шрамы славы. В зрачках у них молнии, гнев, горечь. Не осталось, почти не осталось в мире рода, который бы не узнал силу нашей руки. Г. Нждеh Judica, Domine, nocentes me: expugna impugnantes me. Confundantur et revereantur quaerentes animam meam.

25 Jan 07, 13:12	#3 (permalink)
Амиго Top VIP VIP Ultra Club Join Date: Nov 2006 Posts: 27,662 Rep Power: 47	ՀՐԱԺԵՇՏ Այստեղ ահա կըբաժանվենք. Մնաս բարյավ, սիրելի. Այսպես ես չեմ ցավել երբեք Դառնությունով սիրտս լի Այստեղ ահա քեզ թողնում եմ Եվ չգիտեմ, ուր կերթաս. Կասկածներից ես դողում եմ... Թող պահպանե քեզ աստված Ա՛խ, առանց քեզ տխուր կյանքիս, Օրը տարի կդառնա, Բայց ուր լինիս, դարձյալ հոգիս Շուրջդ պիտի թրթռա Մնաս բարյավ, բայց միշտ հիշիր, Որ քեզ շատ եմ կարոտել. Եվ տեսության ժամի համար Չըմոռանաս աղոթել
	__________________ Бог мой, как велико созвездие храбрецов на небосклоне нашей истории. И как ослепительно их сияние. Увенчаны все, у всех есть шрамы славы. В зрачках у них молнии, гнев, горечь. Не осталось, почти не осталось в мире рода, который бы не узнал силу нашей руки. Г. Нждеh Judica, Domine, nocentes me: expugna impugnantes me. Confundantur et revereantur quaerentes animam meam.

25 Jan 07, 13:13	#4 (permalink)
Амиго Top VIP VIP Ultra Club Join Date: Nov 2006 Posts: 27,662 Rep Power: 47	ՄՈՌԱՑՎԱԾ ՍԵՐ Սիրում էի երբեմըն քեզ... Այժըմ ևս տակավին Իմ սրտումը դու ապրում ես, Բայց ոչ ուժով քո նախկին Առաջ հընչում էիր մաքուր, Որպես աղոթք իմ հոգում, Որպես սիրո նախանձ և հուր՝ Տաք արյունս բորբոքում Այժմ՝ որպես վաղուց մեռած Բարեկամի հիշատակ, Կամ մանկության օրով սիրած Մի հին երգի եղանակ... Քո անունըդ այժմ տալիս, Էլ «հոգյակ» չեմ ես ասում, Չեմ աշխատում քուն մտնելիս, Որ քեզ տեսնեմ երազում Բայց զարմանքով երբեմնապես, Մտածում եմ ակամա, Ինչո՞ւ էլ դու սիրելի չես, Ինչո՞ւ ես քեզ մոռացա...
	__________________ Бог мой, как велико созвездие храбрецов на небосклоне нашей истории. И как ослепительно их сияние. Увенчаны все, у всех есть шрамы славы. В зрачках у них молнии, гнев, горечь. Не осталось, почти не осталось в мире рода, который бы не узнал силу нашей руки. Г. Нждеh Judica, Domine, nocentes me: expugna impugnantes me. Confundantur et revereantur quaerentes animam meam.

VIP Forums Muzblog Chat Games Gallery. Форум, муздневники, чат, игры, галлерея.

Literature and Culture Literature – are news, that will never become out of date. (Ezra Pound) When everything is forgotten, culture remains. (Edward Errio)

Ованес Туманян. Hovhannes Tumanyan. Հովհաննես Թումանյան

25 Jan 07, 13:15	#5 (permalink)
Амиго Top VIP VIP Ultra Club Join Date: Nov 2006 Posts: 27,662 Rep Power: 47	ՏՐՏՈՒՆՋ Օրերս անպըտուղ, տըխուր, ձանձրալի, Ու գընում եմ ես ունայն տըրտունջով Իմ սիրած մարդկանց, իմ լավ հույսերի Գերեզմանների շարքերի միջով: Թաղել եմ նըրանց: Տխուր է ճամփան: Եվ իմ հայրենի աշխարհում օտար, Օտար ու մենակ անցվորի նըման, Որ չունի ընկեր, ոչ տեղ ու դադար: Օտար են շուրջըդ ու չեն հասկանում Ոմանք քո վիշտը, ոմանք քո լեզուն, Անտարբեր գալիք երջանիկ օրին, Չըգիտեն նըրա կարոտը անքուն... Չընչի՜ն մարդուկներ, լըրբորեն հանգիստ Անսիրտ, փոքրոգի, գըծուծ ու կոպիտ. Մեռնում են, մարում նըրանց հայացքից Ե՛վ հոգու ձըգտում, և՛ սըրտի ժըպիտ: Էլ ո՞ւմ առաջին սիրտըդ բաց անես, Ո՞ւմ համար երգես սըրտալի երգեր, Ո՞ր չըքին սիրես, կյանքըդ նվիրես, էլ ի՞նչպես ապրես անսեր, անընկեր... Եվ օրերս այսպես տըխուր, ձանձրալի, Ու գընում եմ ես ունայն տըրտունջով Իմ սիրած մարդկանց, իմ լավ հույսերի Գերեգմանների շարքերի միջով:
	__________________ Бог мой, как велико созвездие храбрецов на небосклоне нашей истории. И как ослепительно их сияние. Увенчаны все, у всех есть шрамы славы. В зрачках у них молнии, гнев, горечь. Не осталось, почти не осталось в мире рода, который бы не узнал силу нашей руки. Г. Нждеh Judica, Domine, nocentes me: expugna impugnantes me. Confundantur et revereantur quaerentes animam meam.

25 Jan 07, 13:17	#6 (permalink)
Амиго Top VIP VIP Ultra Club Join Date: Nov 2006 Posts: 27,662 Rep Power: 47	ԱԽԹԱՄԱՐ Ծիծաղախիտ Վանա ծովի Փոքրիկ գյուղից առափնյա, Ծովն է մըտնում գաղտագողի Ամեն գիշեր մի տըղա: Ծովն է մըտնում առանց նավակ, Բազուկներով առնացի Ջուրը ճողփում, լող է տալի Դեպի կըղզին դիմացի: Խավար կըղզուց պարզ ու պայծառ Մի լույս կանչում է նըրան, Մի վառ փարոս նըրա համար, Չըմոլորի իր ճամփան: Սիրուն Թամարն ամեն գիշեր Այնտեղ կըրակ է անում, Եվ ըսպասում է անհամբեր Այնտեղ` մոտիկ դարանում: Ծըփում ծովն ալեծածան, Ծըփում է սիրտը տըղի. Գոռում է ծովն ահեղաձայն, Նա կըռվում է կատաղի: Եվ Թամարը սըրտատըրոփ Արդեն լըսում է մոտիկ Ջըրի ճողփյուն, ու ողջ մարմնով Սիրուց այրվում է սաստիկ: Լըռեց: Ծովի խավար ափին Կանգնեց սեւ-սեւ մի ըստվեր... Ահա եւ նա... իրար գըտան... Կասկածավո՜ր լուռ գիշեր... Միայն ալիքը Վանա ծովի Մեղմ դիպչում են ափերին, Հըրհըրելով հեռանում են Շըշունջներով անմեկին: Նըրանք ասես փըսփըսում են... Ու աստղերը կամարից Ակնարկելով բամբասում են Լիրբ, անամոթ Թամարից... Բամբասում են կուսի սըրտում... Ժամ է արդեն... ու կըրկին Մինն ալեկոծ ծովն է մըտնում, Մյուսն աղոթում եզերքին... «Ո՞վ է ջահել էն խիզախը, Որ հենց հարբած իր սիրով, Սըրտից հանած ահն ու վախը Ծովն անցնում է գիշերով: Ծովն անցնում է մյուս ափերից Մեր Թամարին համբուրում... Աղջի՞կ խըլի նա մեր ձեռի՜ց... Ի՞նչի տեղ է մեզ դընում...» Էսպես ասին վիրավորված Կըղզու միջի ջահելներ Ու Թամարի ձեռքով վառած Լույսը հանգցրին մի գիշեր: Մոլորվեցավ խավար ծովում Լողորդ տըղան սիրահար, Ու բերում է հողմը, բերո՜ւմ Հառաչանքներն՝ «Ա՜խ, Թամա՜ր...» Մոտ է ձայնը. խոլ խավարում, Ժայռերի տակ սեպացած, Ուր ամեհի ծովն է գոռում, Մերթ կորչում է խլացած, Ու մերթ լըսվում ուժասպառ. «Ա՜խ, Թամա՜ր...» Առավոտյան ծովը ծըփաց, Ափը ձըգեց մի դիակ, Նըրա շուրթին, պաղ, կարկամած, Ասես մեռած ժամանակ Սառել էին երկու բառ. «Ա՜խ, Թամա՜ր...» Այն օրվանից սըրա համար Կըղզին կոչվեց Ախթամար:
	__________________ Бог мой, как велико созвездие храбрецов на небосклоне нашей истории. И как ослепительно их сияние. Увенчаны все, у всех есть шрамы славы. В зрачках у них молнии, гнев, горечь. Не осталось, почти не осталось в мире рода, который бы не узнал силу нашей руки. Г. Нждеh Judica, Domine, nocentes me: expugna impugnantes me. Confundantur et revereantur quaerentes animam meam.

25 Jan 07, 13:17	#7 (permalink)
Амиго Top VIP VIP Ultra Club Join Date: Nov 2006 Posts: 27,662 Rep Power: 47	ՄԵՐ ՈՒԽՏԸ Մենք ուխտ ունենք՝ միշտ դեպի լույս, Ու գընում ենք մեր ճամփով, Մըրրիկներով պատած անհույս, Սև խավարով, մութ ամպով: Մենք անցել ենք արյան ծովեր, Սուր ենք տեսել ու կըրակ, Մեր ճակատը դեմ ենք արել Մըրրիկներին հակառակ: Ու թեպետև պատառ-պատառ Մեր դըրոշը սըրբազան, Ու մենք չունենք տեղ ու դադար՝ Երկրից երկիր ցիրուցան: Բայց գընում ենք մենք անվեհեր Զարկերի տակ չար բախտի, Մեր աչքերը միշտ դեպի վեր՝ Դեպի լույսը մեր ուխտի:
	__________________ Бог мой, как велико созвездие храбрецов на небосклоне нашей истории. И как ослепительно их сияние. Увенчаны все, у всех есть шрамы славы. В зрачках у них молнии, гнев, горечь. Не осталось, почти не осталось в мире рода, который бы не узнал силу нашей руки. Г. Нждеh Judica, Domine, nocentes me: expugna impugnantes me. Confundantur et revereantur quaerentes animam meam.